O vagón desconsolado

Na maña do décimo día de marzo, que caía a venres un vagón de ferrocarril que quedara dormido a noie anterior, de canso que estaba ,atopouse nunha estacion que , así de primeiras lle resultou descoñecida.Estaba nunha via apartada polo que se sentiu desorientado e tamen, porque negalo ,cunha miguita de medo xa que o apalpar tras e diante del decaouse de que non tiña ningun compañeiro enganchado nel.estaba so e aquello non era normal.

Era un vagón de primeira clase cando era novo, agora que xa e vello nadie lle daba moito aprecio.Era du tren que se chamaba``RENFE3233´´,era o mellor dos trens despois do ``AVE´´. No ``RENFE 3233´´habia que ser moi bo vagon para que te colleran. Xavier que asi se chamaba o noso vagon , pensaba :¿Deixarianme irgue xa non son bo vagon?, tamen o mellor porque lle caio mal, e o vagon quedou pensando ata que se dermiu .A mañan segunte despertou e viu un tren , noviño ,recen pintado de azul e branco,e Xavier dixolle,¡ ei tu ``nafrodita´´! ¿sabes porquexa non me queren os meus compañeiros os meus compañeiros?.O outro vagon dixolle : non e que te deixaran e que como es tan vello e agora non te pode desprazar por as novas vias, o comité de trens,decdiu levarte on museo, asi non estaras cansado non te moveras e chamaras a atención.Pero non te creas que e un museo calquera e o Wurlin, o mais importante de españa. Eu substituireite, faereille compaña os teus compañeiros,ata logo, despediuse o tren novo.Xavier esperou impaciente a que o viñeran recoller.

Dali ons tres dias ,veu unha grua moi moi grande para transportar a Xavier o museo. Cando xavier chegou o museo impresionouse moitisimo,situarono nunha cristaleira.o dia seguinte cando abriron as portas do museo,toda a xente miraba para el,non estaba cansado e non pasa ba fame.O vagon pasou asi toda a sua vidae aprendeu que en ninguns momentos da vida se poden perder a esperanza.